Een paar maanden geleden werd ik opgebeld door iemand van CIZ, in het kader van de herindicatie. Oftewel: hoeveel zorg en wat voor soort heb ik nodig? Ik vertelde hoe en wat en mevrouw "wist genoeg" (ik vind dat trouwens zo apart, dat ze door de telefoon precies kunnen zien wat je nodig hebt...). Na een paar dagen viel er een brief in de bus dat mijn indicatie op alle fronten gewoon doorliep. Ik blij, want ik hoor daar regelmatig drama's over, niet te geloven!

Op 23 december kreeg ik ineens bericht dat mijn indicatie toch niet doorliep, omdat ik een bepaald formulier niet zou hebben ingevuld. Nu scan ik alle belangrijke formulieren, dus dacht ik dat het een kwestie was van even de scan opzoeken, uitprinten en klaar. De scan was dus onvindbaar. Mijn vermoeden is dus ook dat ik dat formulier nooit heb gekregen. Hoe dan ook, daar zat ik: vlak voor Kerst, dus niemand te bereiken en met een bonk onzekerheid of ik bijvoorbeeld mijn huishoudelijke hulp wel kon houden. En of ik bijvoorbeeld nog wel naar Overweg kon, waar ik een keer per week yoga heb. Waar ik zelfs in die korte tijd al heel erg veel profijt van heb (ik ben weg uit Sliedrecht, maar dat verhaal vertel ik nog wel eens). En of ik thuisondersteuning zou kunnen houden. Wat ik, ironisch genoeg, juist heb voor bijvoorbeeld het invullen van lastige formulieren.

Gelukkig is de huishoudelijke hulp gewoon doorgegaan en kon ik ook gewoon naar yoga. Alleen de thuisondersteuning werd stopgezet. Gelukkig was dat maar tijdelijk. Vanmiddag kreeg ik bericht dat alle indicaties weer in orde zijn. Ik heb het gecheckt en dubbel gecheckt, maar deze keer lijkt het toch echt waar...

Dit is Jack. Jack is ongeveer 7,5 cm groot, en "geboren" uit een plastic rietje. Jack is een heel slim mannetje.

Hij is te vinden op de site van Minako Toghin. Klik op het plaatje om er te komen.

EDIT: Jack heeft ook nog vrouwelijk gezelschap.

Behalve Jack heeft Minako nog meer dingen gemaakt van rietjes, die ze heeft gepubliceerd op (de Engelstalige) wikiHow:

   

 

En voor wie meer wil:

Omdat Zürich (CH) en Bergen op Zoom "iets" te ver uit elkaar liggen om even een vergeten speelgoedje op te halen, heeft Joost ook een mand met speelgoed bij mijn ouders. Vlak nadat hij al zijn Kerstcadeaus - waaronder veel nieuw speelgoed - heeft uitgepakt, vraagt Joost aan oma (mijn moeder):

"Oma, mag ik het allemaal meenemen?"
We moesten er stiekem toch een beetje om lachen...

Een dag later: Joost komt uit bed, rent naar de kerstboom, en zegt op vragende toon: "Cadeautjes?"

Hij dacht dat de cadeaus 's nachts weer aangevuld werden (door de kerstman of een goede fee), zodat we de andere dag weer verder konden gaan met uitpakken. Helaas, maar hij heeft me wel een idee voor een verhaal gegeven!

 

Door het overlijden van oma loop ik een beetje achter met bloggen. Tijd dus voor een inhaalslag.

 

Om te beginnen: ik heb een hele leuke Kerst gehad. Eerste Kerstdag ben ik bij mijn ouders geweest, waar ook mijn zus en zwager waren met Joost. De kleine man is flink gegroeid, ik snap nu wat ze bedoelen met "Wat gaat het snel op die leeftijd!"

 

Ik was nog niet binnen of Joost wilde al beginnen met pakjes uitpakken. Maar zo snel ging dat niet: eerst moest ik binnen zijn, daarna zouden we eten en drinken (= hapjes en drank) en pas daarna zou het tijd zijn voor cadeaus. Na een uurtje was het geduld van Joost wel genoeg op de proef gesteld en besloten we aan de pakjes te beginnen.
Ik heb een nieuwe gereedschapskist gekregen. Wel nodig ook, want de oude was totaal kaduuk: een paar weken voor kerst wilde ik iets doen in huis, dus ik pakte de kist bij het hengsel en stond even later met het deksel in mijn handen terwijl de kist met inhoud op de vloer lag...

Dat was dus een welkom cadeau.

Verder kreeg ik het jaarlijkse pakket Zwitserse producten. Ze hadden zich afgevraagd of ik dat nog wel leuk zou vinden. Zeker weten van wel, want er zitten altijd dingen in die hier in Nederland nergens te krijgen zijn!

 

Tussen het uitpakken van de cadeaus en het eten heb ik samen met Joost en Eveline een video van Jungle Boek zitten kijken. En daar werd meteen mijn eerste voornemen van dit jaar gevormd: alle liedjes weer eens instuderen, want hoewel ik ze vroeger graag zong ken ik ze niet meer!
Joost begint trouwens te beseffen dat er iets "anders" is aan Tante. Tijdens het kijken van de video vroeg hij ineens heel zachtjes aan Eveline: "Mama, waarom zit Tante Ingeborg in een stoel?" Dat heeft Eveline hem zo begrijpelijk mogelijk uitgelegd.

Crematies zijn natuurlijk nooit leuk. Maar vanmorgen, tijdens die van Oma, heb ik meer dan eens een glimlach moeten onderdrukken.

Oma had heel duidelijk haar stempel op haar eigen uitvaart gedrukt. Ik wilde een paar keer om me heen kijken om te zien of ze per ongeluk zelf in de zaal zat. Natuurlijk was dat niet zo. Maar ze was er wel, in de toespraken (van mijn moeder en mijn neef Jan-Willem), de liederen (Ik zie een poort wijd open staan, Psalm 23* en 139* en Va Pensiero, oftewel het Slavenkoor uit Nabucco) en in de overdenking van de dominee van het verzorgingshuis waar ze de laatste 2,5 jaar heeft gewoond. Die haalde ook diverse uitspraken van haar aan waarvan ik dacht: "Ja, zo was ze."

En mama vertelde eigenlijk in grote lijnen wat ik hier al eerder schreef, aangevuld met haar eigen jeugdherinneringen.

Wat voor mij een hele grote verrassing was: de grote opkomst. Die had ik niet verwacht bij iemand van 94. Niet alleen de directe familie was er (kinderen en kleinkinderen plus 1 achterkleinkind), maar ook alle aangetrouwde families en alle vrienden van mijn ouders uit Bergen op Zoom. Ik moest toch even terug denken aan de begrafenis van mijn andere oma, ongeveer twintig jaar geleden. Toen was het volgens mij een stuk stiller...

 

Ik weet nu in elk geval één ding: ik ben niet de enige die Oma vreselijk zal missen. We zijn in onze familie iemand-in-hoofdletters kwijt...

Morgen is de crematie van mijn oma, en vandaag staat dus vooral in het teken van me daarop voorbereiden. Verder wil ik iedereen nogmaals een heel goed, gezond, gelukkig en succesvol 2010 toewensen.

Gisteren nog zei mijn moeder dat ik 11 februari vrij moest houden omdat we dan hopelijk oma's 95ste verjaardag zouden vieren.

Helaas, het heeft niet mogen zijn. Daarnet belde mijn vader dat oma gisteravond heel rustig is overleden. Ze lag in bed omdat ze zich niet goed voelde maar ze reageerde nog heel alert op alles en iedereen. Op een bepaald moment kreeg ze medicijnen en daarna is ze heel zachtjes weggegleden uit dit leven. Mijn vader zei dat ze was gegaan zoals ze had gewild: tot het einde toe helder en bij de tijd. En daar ben ik dankbaar voor.

Ik ben blij dat ze niet is gaan dementeren, en niet door het stadium heen heeft gemoeten van wel weten dat er iets niet klopt maar niet kunnen vatten wat precies ...